HEEMLAND 29 

Barbarij en beschaving

 

Geopolitieke veranderingen  

Sinds de val van de Berlijnse Muur in 1989 ligt het krachtenveld van de internationale politiek weer open. Oude grootmachten boeten aan macht en invloed in, terwijl nieuwe en jonge landen zich aandienen op het politieke toneel. Het hervinden van het evenwicht in dit onsta­biele krachtenveld zou volgens Samuel Hunting­ton een ‘clash of civilisations’ teweeg brengen.

Vooralsnog kunnen we vaststellen dat Huntington een flink eind in de goede richting zat met zijn voorspelling van een botsing der beschavingen.

Het vaststellen van de grenzen van deze beschavingen is echter geen sinecure, zoals de discussie over het gesteggel over de toetreding van Turkije tot de E.U. ons laat zien. Bovendien lopen de grenzen van de beschaving niet meer zozeer langs lands­grenzen, maar veeleer dwars door de maatschappij heen. Massa-immigratie uit het Midden-Oosten en Afrika heeft de Derde Wereld tot in de wijken en straten van onze Europese steden gebracht.

De idee van de multiculturele maatschappij wil ons doen geloven dat alle culturen gelijk­waardig zijn en dat elementen van cultuur inwisselbaar zijn, zoals de onderdelen van een auto. Niets is echter minder waar. Van oudsher maakt een zelfbewuste beschaving altijd het onderscheid tussen verheven en verderfelijke cultuur, niet alleen binnen de beschaving maar ook des te meer naar buiten. Processen van insluiting en uitsluiting vormen een noodzakelijk middel ter bescherming van de beschaving voor de barbarij.

De grenzen van de barbarij

In de Klassieke Oudheid maakten de Grieken al onderscheid tussen de eigen Griekse beschaving en de barbaroi, letterlijk vertaald: de brabbelaars. Daarmee werden feitelijk de mensen bedoeld die het Grieks niet machtig waren en dus niet alleen buiten de invloedssfeer van de Grieken leefden, maar ook binnen de Griekse wereld geen deel uitmaakten van de gemeen­schap, die zich blijkbaar onderscheidde in taal en gewoonte.

In de loop van de tijd ontwikkelen zich bescha­vingen en gaan beschavingen ten onder. Beschavingen ontwikkelen zich steevast rond stedelijke gemeenschappen. De stedelijke gemeenschap onderscheidde zich van het ‘wilde’ platteland door een omwalling, waarbinnen het recht en de vrede werden gehandhaafd. Een cultuur uit zich in gemeenschappelijke gewoonten en taal, waarbinnen haar belangrijkste waarden liggen verankerd. Het Griekse woord demos-cratein (burgerij regeert) is het meest sprekende voorbeeld daarvan.

 

Een ontwikkelde beschaving is een heel fragiel bouwwerk, dat gevoelig is voor de razernij van de barbarij, die haar voortdurend bedreigt. De aanslag op de Twin Towers laat zien dat iets wat zorgvuldig is opgebouwd met één slag door geweld kan worden vernietigd met vérstrekkende gevolgen voor zowel de maatschappij, zoals o.a. het gevoel van onveiligheid, als de economie, met name de economische situatie op de financiële markten.

Islamisering van Europa

 De kwetsbaarheid van beschaving werd in het verleden al onderkend en men ging dan ook over tot het opwerpen van allerhande verdedigings­werken, zoals de Rijn-limes van de Romeinen en de Chinese muur. Deze werken beschermden de vrede, de handel en bedrijvigheid en de orde, die de beschaving voortbracht tegen het geweld dat deze wilde verstoren. Barbarij manifesteert zich altijd in tegenovergestelde richting, namelijk de oorlog, de vernielzucht en de willekeur, met andere woorden: chaos.

 Als er al een erkenning van het gevaar van de Islam als godsdienst is, dan is het vanuit het besef dat deze gsdienst alle kenmerken van de barbarij belichaamt. De profeet van deze religie ontpopte zich immers van een struikrover tot een wrede dictator, die met geweld en terreur zijn wil oplegde aan de bevolking. De Islam na de profeet kent in navolging daarvan een lange geschiedenis van ongekende vernietiging, moord en slavernij.

 Bepaalde tegenstanders van een verenigd Europa werpen vaak het argument op dat Europa een ‘fort’ dreigt te worden, dat een dam opwerpt tegen de massa-migratie vanuit met name de Islamitische wereld. Europa zal echter samen met Noord-Amerika, Japan en Australië bewust een vrijhaven van democratie, vrijhandel en mensenrechten dienen te zijn ten opzichte van het overgrote deel van de wereld waar dat niet het geval is. Een zelfbewuste beschaving beschermt zichzelf immers tegen de krachten van de barbarij.

Demografische veranderingen

 Tegenwoordig dreigen door middel van arbeidsmigratie, kettingmigratie en gezins­her­eniging brugge­hoofden gevormd te worden van migrantengemeenschappen, die los staan van de wortels en de waarden van onze bescha­ving. Deze bruggehoofden nestelen zich in de kernen van onze beschaving, namelijk de grote steden, en groeien exponentieel door de afname van de inheemse bevolking, gepaard gaande met een trek uit de stad.

 Deze demografische ontwikkelingen zijn op zich niet zo verontrustend, ware het niet dat de burgerrechten vrij gemakkelijk zijn te verwerven door grote groepen inwijkelingen. Het burger­schap is echter de steunende stam van de beschaving. De idee van burgerschap behelst een zelfbewuste middenklasse, die eco­nomisch zelfstandig is, handhaving van het recht voorstaat en een burgerlijke moraal predikt, zoals bijvoorbeeld fatsoensnormen, maar ook het verdedigen van het vaderland. Een burgerij hoeft niet groot te zijn, maar dient wel dominant te zijn.

 In de Griekse oudheid werd binnen de stedelijke samenleving het burgerschap gekoesterd en werd het slechts hoogst zelden verleend aan een buitenstaander. In het Romeinse Rijk werd het burgerrecht gekoppeld aan de militaire dienst­plicht, waardoor een grondige romani­sering werd gewaarborgd. Het verval van het Romeinse Rijk maakte een duikvlucht toen het burgerrecht door keizer Caracalla in 212 na Christus werd gekoppeld aan geboorteplaats. Hierdoor kregen namelijk ook de binnen­gevallen barbaren automatisch het burgerrecht.

 Conclusie

 Heden ten dage worden de West-Europese steden overspoeld door een massa-immigratie uit de Islamitische wereld, een cultuur en religie die wezensvreemd is aan onze beschaving en met een bedenkelijke reputatie. Deze migratie zorgt voor een snel groeiende groep mensen in de kernen van onze samenleving, die zich niet verbonden weten en zich niet identificeren met de waarden en verworvenheden van onze beschaving.

 De Europese beschaving wordt niet alleen van buitenaf bedreigd, maar op zijn minst ook van binnenuit door het cultuurrelativisme en de kwistige verstrekking van burgerrechten aan vreemdelingen. Valse veronderstellingen zoals de gelijkwaardigheid van culturen, en het concept van de multiculturele samenleving, zorgen voor een gevaarlijke ondergraving van de idee van een burgersamenleving, die een monocultuur vereist.

 Beschaving is een kwetsbare verworvenheid, die voortdurend wordt bedreigd door de krachten van de barbarij, de chaos en de vernieling van buitenaf. Afscherming is daarom van levensbelang. Een beschaving heeft weliswaar een bepaald beschavings- en absorptievermogen, maar dat kan alleen met een sterke en zelfverzekerde burgercultuur, die een grote aantrekkingskracht uitoefent op de welwillenden die juist vanwege de cultuur graag assimileren.

 

Wouter Boerma

 

 

terug naar Heemland 29, Ten geleide

 

terug naar hoofdbladzijde  Heemland

naar Heemland 29, Als het net even anders was gegaan