HEEMLAND 23 (lente 2002)

 

Het aanpassingsvermogen van Nederlanders is zwaar beproefd

Afzien van zelfbehoud op gebod van het gezag

Na de aanslag van 11 september in New York op het WTC, door extremistische moslims, onder de vermoedelijke leiding van Osama Bin Laden, is de taboeïsering over de asiel-problematiek opgeheven. De mensen in Nederland durven nu weer te praten over Moslims en hebben zelfs weer het lef kritiek te hebben op het asielbeleid in Nederland. Er is veel over geschreven en gesproken door onder andere prof dr .P. Fortuyn, de heer mr Kamps van de VVD en mr drs J. Wijn van het CDA. Ook mr W. B. Schuller, columnist van het opinieblad "Sta-Vast", stelde regelmatig, op een uiterst fatsoenlijke maar scherpe manier vast, dat Nederland géén immigratieland kan zijn.

Ik ben evenwel bijzonder ontsteld over het feit dat de Nederlander gedurende lange tijd zich door de zgn "Gedankenpolizei" der politiek correcten zijn "Gedankenaustausch" over het asielprobleem, heeft laten afnemen. In ieder "handboek over psychiatrie" zijn grondbeginselen omschreven die te maken hebben op het "zich-zelf-zijn", de grondtrekken die daarop betrekking hebben in de relatie tot de ander.

"Een persoonlijkheid die defensief is en voor zijn rechten durft op te komen en datgene dat hij denkt ook durft te zeggen en verdedigen is een kenmerk door een durven handhaven van eigen levensvormen. Zelfbehoud en daarvoor durven op te komen is een opeisbaar natuurlijk recht". Dit recht is door lokale- en landelijke overheden in Nederland met voeten getreden. (Denk hier bijvoorbeeld aan de met camera's bewaakte bijeenkomst over de komst van asielzoekers in Slochteren, bij Groningen.)

Fundamentele onvrijheid

Men zou denken dat dit alleen in dictatoriale regimes mogelijk is. Niets is minder waar. Het blijkt evenwel dat door een wijziging van artikel l van de Nederlandse Grondwet in de tachtiger jaren, die wijziging spoedig rampspoedige gevolgen had. Het behoud van de Nederlandse identiteit stond onder grote druk.

Deze verandering waarbij het er zelfs niet meer toedeed welke nationaliteit iemand heeft en waartoe er in wet- en regelgeving uitgebreide wijzigingen zijn aangebracht, heeft geleid tot een psychologisch dictatoriaal regime van een minderheid van fanatieke, invloedrijke kringen,  die artikel 1 misbruikten voor eigen doeleinden.

Bij "vermeend discriminerende uitlatingen of gedragingen" door anderen inzake etnologische kenmerken van groepen mensen, bijzonderlijk immigranten, konden speciaal hiertoe uitgeruste meldpunten de autochtone bevolking terroriseren door te dreigen met bestuursrechtelijke en/of strafrechtelijke maatregelen indien de Nederlander kritiek zou hebben op de etnische achtergrond of de nationaliteit van immigranten; zelfs een verdenking volstond. De taboeïsering werd een feit. Het aanpassingsvermogen van de Nederlander is, naar mijn mening, daarna eindeloos op de proef gesteld. Angst, onzekerheid en ambivalentie waren het gevolg.

De persvrijheid heeft óók enorm onder druk gestaan en dat is, naar mijn stellige overtuiging, een onvoorstelbare miskleun van het openbaar bestuur. De wrange vruchten zijn nu opgediend. Het asielbeleid is volledig uit de hand gelopen en de woordvoerder van de VVD, mr H. Kamp spreekt van een "failliet" beleid. De democratie in Nederland heeft een geweldige "opstopper" gehad. Ik vraag me dan ook af hoe wráng die vruchten zullen zijn en hoe lang die wrange vruchten nog moeten worden geplukt. De menselijke én etnische verhoudingen in Nederland zijn er niet beter op geworden.

Hoe is het toch mogelijk geweest dat het Openbaar Bestuur de "Gedankenpolizei" heeft laten bestaan en gesubsidieerd. Nu komen de verwoeste verhoudingen binnen de Nederlandse gemeenschappen pas goed aan het licht. Ik heb al lange tijd grote twijfel over de bekwaamheid van onze Ministers en ambtenaren gehad omdat zij, met toedoen van die "Gedankenpolizei" de processen die hiertoe hebben geleid, toestonden.

De nieuwe politieke beweging "Leefbaar Nederland" zou volgens een opinie-peiling - december 2001 – reeds meer dan 13 zetels kunnen bemachtigen. Nu zou Fortuyn wel rond de 20 zetels behalen. Het is een teken aan de wand. Het is kennelijk het sequeel der onbestuurbaarheid.

De "stille dwang" heette aanpassen

Mijn conclusie is, dat het Openbaar Bestuur, welk bestuur een beroep deed op het aanpassingsvermogen van de mensen in Nederland, gedurende de tijd dat er een taboe rustte op de asielproblematiek, met vuur heeft gespeeld.

Het aanpassingsprobleem is door "bestuurders", met een attitude van arrogantie onderschat. Als iemand zich moet aanpassen aan of belandt in een situatie die niet zijn keuze is, zijn er psychologische problemen te verwachten. Er werd (in de jaren tachtig en negentig) niet gesproken over "inpassen" van vluchtelingen in de Nederlandse samenleving; want de Nederlander zou zich ‘maar’ (in een vorm van "vanzelfsprekendheid") moeten aanpassen! Dat was en is voor velen onaanvaardbaar. Aanpassen aan: Turken, Somaliërs, Antillianen, Irakezen, Koerden, Marokkanen en wie nog meer ??

De vraag of "de Nederlanders, zich moeten aanpassen aan een andere cultuur" is alleen relevant, als de betreffende Nederlanders in een land verblijven, waarvan zij afhankelijk zijn: bijvoorbeeld bij emigratie of bij tijdelijke werkzaamheden in een ander land, waar ook de cultuur en maatschappelijke omstandigheden duidelijk anders zijn dan in Nederland. Dit is een logische, consequentie en daarmede heeft niemand moeite. Zodra de Nederlanders door een andere cultuur en/of geloof worden overrompeld, is de aanpassingseis niet alleen onlogisch, maar het is ook een duidelijke inbreuk op hun historisch bestaan (als collectieve entiteit/ mg), op hun historisch bewustzijn.

Sociaal-psychologisch zijn die Nederlanders dan niet in staat zich aan te passen omdat "hun bestaan" en "identiteit" worden bedreigd. Alle gevoelens die betrekking heben op zelfbehoud worden dan aangesproken. Het is, politiek gezien, een zuiver politiek-criminele daad van de Overheid, om van die betreffende Nederlanders te eisen, of te verwachten, dat zij zich aan een andere cultuur of mentaliteit aanpassen in "hun" eigen land. Dat is vragen om een staat van ‘anomie’. Het is mijns insziens een vorm van etnocide.

‘Onrechtmatig’ overheidshandelen

In het bovenstaande wordt door mij aangegeven dat het beleid van de Nederlandse landelijke overheid terzake het vreemdelingenbeleid lijkt neer te komen op het willen manipuleren van het aanpassingsvermogen van burgers. Wanneer door mij woorden als "fundamentalisme", "achterlijkheid", "dwang", "onverdraagzaamheid" of "bureaucratie" worden gebezigd, krijgen deze – op zich bij de lezer geen bijzondere associaties oproepende - begrippen een geheel andere lading indien zij in een context komen te staan waarin wordt gerefereerd aan vormen van "onrechtmatig overheidshandelen".

Afgaande op een op 30 december j.l. in de Washington Post verschenen column van de conservatieve denker George Will, zou er voor wat betreft de situatie in Europa thans sprake zijn van een toestand van "bijna chaos". "Europe's future is as ugly as their new currency", luidde de titel van zijn korte analyse.

Het gebruik van het alledaagse woord "ugly" is in dit verband veelzeggend. Zodra de lezer van voornoemd artikel eenmaal duidelijk is geworden dat het woordgebruik op trefzekere wijze illustreert hoezeer er sprake is van "bureaucratische dwang" en een de rechtspleging teisterende "achterlijke onverdraagzaamheid", ontstaat het beeld dat de bureaucraten het geheel voor het zeggen hebben.

De betekenis van de samenvoeging "fundamentalistische onverdraagzaamheid" zet de lezer op scherp. Het is vanwege deze impact dat er - als bij een soort moerasgas - gevoelens van zelfbehoud en verontwaardiging bij de lezer komen opborrelen teneinde aan het waargenomene weerstand te kunnen bieden. De menselijke natuur in al zijn eenvoud. Het dunne laagje vernis van de beschaving is tamelijk dun, en dreigt snel af te zullen schilferen als primitieve gevoelens de overhand krijgen.

Verantwoording van de gebruikte woorden vanuit het conservatieve denken

Wie niet even stil staat bij de betekenis van die woorden zal direct menen dat ik de controle over mijn denkvermogen heb verloren en dat ik ten prooi ben gevallen aan de door mij waargenomen chaos. George Will heeft het duidelijk niet zo op met de nieuwe Euro en zijn gevoelens mogen als conservatief worden bestempeld. Conservatisme is echter zeker niet verwerpelijk als ermee wordt bedoeld om een status van aanvaarde rust en behoud te willen verdedigen.

"Ugly" heeft een meervoudige betekenis. Het woord kan vertaald worden met lelijk, verdacht, schandelijk, bedenkelijk, vervelend en dreigend. De kenner van de Engelse taal weet onmiddellijk dat het woord door de schrijver werd gebruikt in de zin van "lelijk", omdat er een typering wordt gegeven van de onlangs in Europa ingevoerde munteenheid. Europa heeft dus een 'lelijke' en misschien wel een 'bedenkelijke' toekomst, aldus George Will. De toekomst van Europa is net zo lelijk of bedenkelijk als de nieuwe munt.

Will beschrijft duidelijk een sfeer van afkeuring ten aanzien van de ontstane situatie in Europa, met name ten aanzien van de "Euro". Het commentaar leidt bij de lezer tot een gevoel van: "dat willen we niet" en "jullie doen maar". In een passage waarin wordt stilgestaan bij het feit dat politieke discussies steeds meer worden verdrongen door de door economische motieven ingegeven politieke rede en de onophoudelijke campagnevoering tegen ‘vals’ zelfbewustzijn in de vorm van patrriottisme, terwijl de invoering van de munt en de uitbreiding met nieuwe lidstaten door tal van onzekerheden wordt omgeven, slaat de twijfel bij de lezer toe. Is de invoering van de Euro dan toch vooral een daad van calculerende bureaucraten in een autocratisch bestuurd Europa? De staatsburgers zijn immers in de meeste landen niet geraadpleegd over de invoering van de Euro.

"Achterlijke onverdraagzaamheid" duidt op een gevoel van verontwaardiging. Of er sprake is van een alarmerende situatie moet uit de gegeven context blijken. Wanneer er echter wordt gesproken van "fundamentalistische onverdraagzaamheid", tot uitdrukking komend in met terreuraanslagen kracht bijgezette extreme haatgevoelens naar de westerse wereld, valt er dan nog te spreken van "false consciousness"?

Bureaucratie en fundamentalistische onverdraagzaamheid

"Bureaucratie", met de schijn van een democratie, kan een concreet gevaar inhouden. Er kan een factor van onverdraagzaamheid in schuilen, en kan zelfs een ontwikkeling van een "achterlijke gevaarlijke onverdraagzaamheid" inluiden, of ze kan leiden tot 'fundamentalistische onverdraagzaamheid'.

Iedereen kent de "Duitse Democratische Republiek", het voormalige "Oost-Duitsland", als een spookland waar het woord "democratie" in het boek Utopia was opgenomen, en waar de bureaucratie een verlammende en relatie-ontbindende kracht was. Bureaucratie en onvrijheid blijken vaak hand in hand te gaan. Bureaucratie is dan in wezen een product van een totalitair systeem, ook al verleent dat systeem nog ruimte aan enkele democratische vrijheden, zoals een vrije (lees: een door het politiek-correcte denken aan banden gelegde) pers. De bureaucraten wordt niets in de weggelegd. Ze worden in de watten gelegd door de multinationals. Hun zelfingenomenheid kon groeien, en volledig tot wasdom komen. Dat is in Europa een gevaar dat ernstig wordt onderschat. De burger, de eeuwige onbenul, moet nog steeds naar de pijpen van de maar al te zeer aan het pluche gehecht geraakte regenten dansen. Prof. dr. Pim Fortuyn wil daaraan een einde maken.

In Europa, of in Nederland, waarin bureaucratie en eenrichtingsverkeer de boventoon voeren, en waarin de burgers dogma's krijgen opgelegd, kan geen geloofwaardige democratie wortel schieten. De samenlevingen zijn "ugly", "onverdraagzaam" en "fundamentalistisch". 'Achterlijke dwang' met 'angst' houden de bevolking beide in een ijzeren greep en roepen op tot gevaarlijke weerstanden. Zolang er binnen Europa geen sprake is van politiek leiderschap en van een politieke eenheid, zullen de enkel oog voor hun eigen ambities hebbende bureaucraten het voor het zeggen hebben, en dreigt het schip Europa danig uit koers te geraken.

A.R.Girbes sr

februari 2002

 

Dit artikel is een met toestemming van de auteur verrichte compilatie van eerder van hem verschenen artikelen onder zijn eigen webstek  www.ar.girbes.nl 


terug naar hoofdblad heemland

terug naar Heemland 23, Ten geleide

naar Heemland 23, Demonisering